Blog

ANDERS DAN ANDERS.

ANDERS DAN ANDERS.

Cuba.

Op maandag 23 juli 2018 melden nieuwrubrieken dat de regering op Cuba van plan is het huwelijk open te stellen voor homoseksuele mensen. Dat is laat zou je kunnen zeggen, maar het eiland heeft een bijzondere, communistische geschiedenis, waar homo’s in de vorige eeuw gevangen werden gezet. Net als veel andere Zuid Amerikaanse landen is de Cubaanse bevolking streng Katholiek. Het huwelijk is daarom voorbehouden aan man en vrouw en heeft tot doel kroost voort te brengen. De revolutionaire leider Fidel Castro nam dit over en liet homo’s en lesbiennes naar werkkampen sturen. Later herzag hij zijn mening en bood excuses aan voor dit wanbeleid. Wat er op Cuba plaatsvindt staat overigens niet op zich. Meer landen in de regio veranderen hun homobeleid en weerstaan daarmee de kritiek van de Katholieke kerk.

Liberaal.

Wat in een bijzin wordt genoemd is echter het meest opmerkelijk in de hele affaire. De meerderheid van de bevolking van Cuba zou tegen het homohuwelijk hebben gestemd, was er een openbare stemming over de grondwetswijziging gehouden. Het zijn de parlementariërs die de dienst uitmaken. Op zich niet verwonderlijk, hun liberale houding ten opzichte van homoseksualiteit is dat des te meer. Het kan dan ook niet anders dan dat dit een gunstig bijeffect is van een ander motief. Cuba raakte in het vrije westen meer en meer geïsoleerd, de bevolking bleef straatarm en de communistische revolutie lag al zo ver in het verleden, dat een koerswijziging zich als vanzelf aandiende. Als dan ook nog handelspartners als Mexico, Argentinië, Brazilië, Colombia, Uruguay hun wetten veranderen, dan kan men op Cuba bijna niet achterblijven. Gezien worden als een land met oude wetten is niet bevorderlijk voor een goede handelspositie. De nieuwe president Miguel Díaz-Canel wordt door de situatie tot hervormingen gedwongen, ook al wordt hij gezien als marionet van Raoul Castro.

Een Vandaag.

In ons eigen land deed Een Vandaag onlangs onderzoek naar homo-acceptatie. De kop van hun publicatie luidt: Homo-acceptatie gegroeid maar op straat zijn LHBTI's op hun hoede. Ook het Sociaal Cultureel Planbureau (SCP) doet dat. Nederlanders blijken toleranter te zijn tegenover lesbiennes, homo’s, biseksuelen en transgenders dan tien jaar geleden (53% toen, nu 74%). Maar dat tonen op straat, dat durft slechts een minderheid van 28%. Er wordt nagestaard, geroepen of er worden afkeurende opmerkingen gemaakt, tot aan geweld toe. In de vraagstelling van Een Vandaag staat echter de vraag of het aanstootgevend is als twee mannen of twee vrouwen op straat staan te zoenen. Die vraag deugt echter niet, want wat wordt er onder zoenen verstaan? Als er staat: vindt u het een prettig gezicht als twee mensen op straat staan te tongen, dan kan men zich een beter beeld vormen. Een tongzoen is immers heel iets anders dan een kus. Mensen zouden zich bij het beeld van een kus veel positiever kunnen uiten.

Canal Pride.

Op 4 augustus aanstaande viert de LHBTI gemeenschap haar jaarlijkse feest in de grachten van Amsterdam. Tijdens de Canal Pride zal er weer een bonte stoet van boten over het water glijden. Op die manier wordt er aandacht gevraagd voor acceptatie van mensen van een andere geaardheid dan hetero en wordt er gevierd dat dit kan in een vrij land als Nederland. Dat dit al plaatsvindt sinds 1996 betekent niet dat de boodschap aan waarde heeft ingeboet. Sterker nog: nu Nederland meer en meer een multicultureel land is geworden komen er culturen binnen die van oorsprong een heel andere benadering van homoseksualiteit kennen. Zo prijken landen als Marokko, Somalië, Egypte, India, Indonesië, Irak en Syrië nog altijd op de lijst van naties waar homoseksualiteit verboden en dus strafbaar is. Het is te hopen dat Nederlanders die van elders komen hun tradities of opgelegde denkbeelden opzij kunnen zetten en LHBTI’ers vooral als mensen kunnen zien, die net als zij op zoek zijn naar liefde in hun leven. Op zoek naar een mens om het leven mee te delen.

Regenboogweek.

In oktober vindt in Groningen de jaarlijkse Regenboogweek plaats. Er zijn voor dat evenement nieuwe posters gemaakt, die de liefde tussen mensen van hetzelfde geslacht uitbeelden. Het is een reactie op de actie van diegenen, die eerder in de stad posters van Suitsupply met twee zoenende mannen erop, hebben beklad. Wat de actie opgeleverd heeft is dat er aandacht aan werd gegeven en de vraag werd gesteld hoe (in)tolerant de inwoners van de stad eigenlijk zijn. Een onvoorzien, maar waardevol gevolg van gepleegd vandalisme. De stadszender OogTV doet verslag van de op handen zijnde actie, dat hier is te bekijken. In beeld is tevens het regenboog zebrapad dat de weg aanduidt richting het Groninger Museum, dat een veel indringender geschiedenis heeft als het gaat om posters. Bij de opening van het nieuwe gebouw werd er werk van de kunstenaar Andres Serrano getoond. Posters toonden een vrouw die een man in de mond plaste. De poster werd verboden, de tentoonstelling was een succes.

Anders dan anders.

Mensen conformeren zich net zo graag aan elkaar, dan dat ze van elkaar willen verschillen. Misschien wringt daar wel de schoen. Iets dat anders is wordt geliefd en gehaat. Daardoor ontstaan er allerhande subculturen met elk hun visies en ook vooroordelen. De LHBTI-gemeenschap vormt ook een subcultuur, waar je nu eenmaal wel of niet bij hoort, of bij wilt horen. Dat is ieders goed recht. Het draait echter vooral om respect voor andersdenkenden. In die zin vraagt de homogemeenschap ook niet te veel. Het moet normaal zijn om hand in hand te mogen lopen, of elkaar een kus te geven. Toch blijkt dat er nog een lange weg gegaan moet worden om dat doel te kunnen bereiken. De organisaties van Canal Pride en Regenboogweek geven dat duidelijk aan. Er kan pas gestopt worden met acties op het moment dat die overbodig zijn geworden, omdat de situatie geheel ten goede is gekeerd.

Closer Together.

Het leven mag dan draaien om status, geld, macht, aanzien en meer van dat alles, uiteindelijk zijn we op deze aardbol beland om gelukkig te zijn. Zowel individueel als samen. Dat wat gratis is blijkt van het allergrootste belang. Alle eerder genoemde drijfveren om te leven vallen in het niet als een mens niet gezond is, niet in vrede leeft, niet gelukkig is en de liefde niet kent. De acceptatie van de LHBTI’ers gaat over de keuze hoe een ander mens te willen benaderen. Closer Together staat voor de keuze die zegt dat de ander zo behandeld wordt zoals je zelf behandeld zou willen worden. Je verplaatsen in de leefsituatie van de ander mag dan wel moeilijk zijn, wij als weldenkende mensen hebben de opdracht bereid te zijn dat op zijn minst te blijven proberen. Anders dan anders, het geeft het leven kleur, zoveel als dat de regenboog ons toont.

Jan Weeber
©210th
Share this
Older Post Newer Post