Blog

Closer Together?… be yourself!

Closer Together?… be yourself!

Songfestival.

 

Het is lang geleden, in 1984 om precies te zijn, dat de Volendamse zangeres Maribelle, met een enorme strik op haar buik,  het lied “Ik hou van jou” , op het Eurovisiesongfestival zong. De orkestrale leiding was in handen van Rogier Van Otterloo, destijds een grootheid in Nederland. Maribelle zong keurig haar voorgeschreven tekst (hoe gevoelig en tranentrekkend de hierna volgende regels); “Ik hou van jou, alleen van jou, ik kan niet leven in een wereld zonder jou. Waar ik ook ben ik hoor je stem, ik kan je zomaar niet vergeten. Je hoort bij mij, alleen bij mij, dat zijn die woorden die je eens tegen me zei. Ben zo alleen, waar moet het heen, waar is die tijd van toen gebleven. Neem mij weer in je armen, laat mij je hart verwarmen, ik wil je alles geven, ik hou zoveel van jououououou....ouououou”.

 

Klaagzang.

 

De schrijvers van dit lied (Peter van Asten en Richard de Bois) penden in feite een klaagzang op papier van een dame, wiens geliefde blijkbaar het hazenpad heeft gekozen. Ze werd er dertiende mee op het songfestival, niet echt een geluksgetal, hetgeen de carrière van de zangeres deed knakken. Althans, van Maribell werd daarna weinig meer vernomen. Wonderlijk eigenlijk, want haar uitvoering ter plekke was gewoon goed.Wat is er dan toch zo mis, dat de prachtige melodie (wat dat is het), toch niet meer heeft aangesproken dan het deed? En liefdesliedjes met knullige teksten, daar zijn er toch zoveel van? In de regel roept een klaagzang toch juist empathie op?

 

Alleen van jou.

 

Mogelijk heeft het ermee te maken dat de tekst toch net iets te ver van de dagelijkse realiteit af stond. Een voorbeeld uit het begin van het lied: “Ik hou van jou, alleen van jou”. Bijna geen enkel mens houdt in het leven van slechts één persoon, dat zijn er altijd meer. Liefde bestaat bovendien uit allerlei gradaties. De liefde voor je minnaar is anders dan die voor een familielid of vriend. Gaat het om een levenspartner, dan is het ook onwaarschijnlijk dat iemand direct in zijn of haar leven bij één partner blijft. Dat één op de drie huwelijken strandt, is een gegeven in Nederland dat al decennia lang stand houdt. Dat de tekst een, om haar verdwenen geliefde treurende, dame schetst wordt daardoor weliswaar herkend, maar roept ook op dat het medelijden met haar grenzen heeft. “Kom op meid, schouders eronder”, denk je dan al gauw.

 

Bezitterig.

 

De sympathie voor de fictieve dame in kwestie krijgt een flinke knauw, als ze zich van het bezitterige soort toont: “Je hoort bij mij, alleen bij mij”. Het lijkt er sterk op dat de geliefde in kwestie naar haar pijpen dient te dansen. Je vraagt je af of ze niet iets anders bedoelt, dat een jaloers karakter vermoedt. Iets in de trant van: oké, jij gaat bij mij weg, dan gun ik je ook geen geluk meer bij een ander! Hoort ze thuis in de categorie van enge mensen? Of is het wrok? Is de teleurstelling zo groot dat ze even niet meer weet wat ze eigenlijk zegt? Is het een typetje dat niet gewend is om verlies te nemen zoals het zich aandient?

 

Snugger.

 

Overigens is het kind ook weer niet de slimste in haar soort. Als ze zich afvraagt: “waar is die tijd gebleven?”, dan is dat toch zo klaar als een klontje? Die tijd is voorbij, finito, komt niet meer terug. Wat geweest is, is geweest. Maar nee, daar wil mevrouw niet aan. Als ze: “Neem mij weer in je armen, laat mij je hart verwarmen, ik wil je alles geven, ik hou zoveel van jououououou....ouououou” snottert, laat ze zien weinig realiteitszin te bezitten. Laat ik je één ding zeggen meisje: die kerel komt niet meer terug en al helemaal niet als jij je zo aanstelt!

 

Kin omhoog, borst vooruit.

 

Het mag duidelijk zijn, er is iets grondig mis gegaan in deze relatie. Ooit sprak een deskundige tegen mij de zin die ik nooit vergeten zal: “het kenmerk van een goede relatie is de aanpassing aan elkaar”. Dat lijkt niet gelukt in dit lied. Zo erg niet,  dat meneer er vandoor is gegaan. Daarbuiten, ik ben het maar gedeeltelijk eens met wat mij werd gezegd (bij mijn echtscheiding, dat dan weer wel). In mijn tweede huwelijk mag ik ervaren hoe het is om helemaal jezelf te mogen zijn. Wordt je dat gegeven, dan doe je je uiterste best om hetzelfde terug te geven. Natuurlijk stem je dingen op elkaar af en hou je rekening met gevoeligheden. Aanpassing dus. Maar hoofdzaak is dat je mag zijn wie je bent en ervan geniet hoe de ander is, zoals hij of zij is. Zoals je bent, zo is het goed!

 

Closer Together.

 

Uiteraard, deze blog is met een knipoog geschreven. Toch schuilt er een serieuze ondertoon in. Closer Together raken met elkaar doe je met vertrouwen in jezelf en in elkaar. De dame uit het lied ontbeert grondig het zelfvertrouwen en leunt in haar leven te veel op de steun van de ander. Als liefdespartners, met die ondergrond, wederzijds investeren en daardoor Closer Together raken, groeien zij individueel en als stel. Loopt een liefde dan niet zo als gewenst of verwacht, dan is uit elkaar gaan misschien de beste optie. In aanvang zal er veel verdriet zijn en kan de put de enige plek zijn waarin je verkeren wil. Maar de groei is niet voor niets geweest. Je bent een nieuwe liefde waard, ongeacht wat anderen daar van denken. Closer Together, wees dat daarom ook met jezelf! Uithuilen en opnieuw beginnen. Veel succes!

 

Jan Weeber

©210th

 

Share this
Older Post Newer Post