Blog

Closer Together met je vagina.

Closer Together met je vagina.

Taboe.

Het is een gegeven: de halve wereldbevolking is in het bezit van een vagina. Kortom: wat de ene dame heeft, dat heeft de andere ook. Niets om je voor te schamen dus, zou je zeggen. Toch is dat veel minder een feit en heeft met het taboe te maken dat op het onderwerp seksualiteit rust. Dat waar je niet over spreekt, aangewakkerd door moralisme, geloof, gebruik of persoonlijkheid van de bezitster. De genitaliën van de man zijn bovendien veel beter zichtbaar dan de vagina, omdat die laatste zich fysiek in het verborgene ophoudt. Het lijkt of de man veel meer bevriend is met zijn geslachtsdeel dan dat een vrouw dat is met het hare. Dat zou niet zo moeten zijn en dus zijn pogingen om hierin verbeteringen aan te brengen lovenswaardig. Echter: hoe doe je dat?

Ideaalbeeld.

Een vrouw kan haar vagina eenvoudig met een spiegeltje bekijken. Ook is het goed om die nader te ontdekken, iets dat bij masturbatie als vanzelf het geval is. Dat is bovendien van belang bij de ontdekking van eigen seksuele gevoelens. Wat wel of niet fijn voelt wordt opgeslagen in de hersenen en kan later met een partner worden besproken. Echter: als het om het uiterlijk van de vagina gaat, zijn niet alle vrouwen tevreden. Mede door het modebeeld, dat decennia is bepaald door bladen als Playboy en Penthouse, waarin dames werden afgebeeld met een ideaalbeeld qua fysiek uiterlijk. Het gevolg is dat er vrouwen zijn die hun schaamlippen laten corrigeren. Duidelijker gezegd: een deel van hun binnenste schaamlippen laten afsnijden.

Medicaliseren.

In de reportage Beperkt Houdbaar doet cineast Sunny Bergman uitgebreid verslag van de van oorsprong Amerikaanse trend van schaamlipcorrectie. Duidelijk is dat het hier niet gaat om medisch noodzakelijke ingrepen, maar om esthetiek. Uiteraard is het aan elke vrouw zelf om dit te willen, maar de medici die in de reportage voorkomen sturen er erg op aan. Het is voor hen een verdienmodel. Dat de binnenste schaamlippen de zuurgraad op peil helpen houden en een rol spelen bij het vochtigheidsgehalte van de vagina is blijkbaar voor hen niet van doorslaggevend belang.

Great Wall Of Viginas.

In 2008 was The Great Wall Of Vaginas af. Een werk van de Engelse kunstenaar Jamie McCartney, die een muur van plasticine afdrukken van 400 verschillende vagina’s ten toon stelde. Zijn bedoeling is de kijk van vrouwen op hun eigen vagina te veranderen. In positieve zin wel te verstaan. Hij noemt het gecreëerde schoonheidsideaal rond de intieme zone van de vrouw “body fascisme”. Hij benadrukt dan ook dat alle vrouwen vrijwillig aan zijn project deelnamen en dat alles met de dichte portemonnee werd gerealiseerd. Dit omdat de deelnemende vrouwen hun soortgenoten willen helpen de kijk op hun “private parts” te veranderen in geval die negatief worden beschouwd. De natuur bepaalt immers dat er geen mens gelijk is, dus ook het meest persoonlijke dat een vrouw heeft niet.

Linda.

En dan ploft In januari van het huidige jaar de succesvolle glossy van Linda De Mol met iets soortgelijks op de mat. Onder de noemer Vergelijkend Warenonderzoek (wat heet!) worden zes vagina’s getoond. In mega-formaat. Het hoofd van de bezitster wordt er naast afgebeeld. De foto’s zijn gemaakt door de in Nederland wonende Amerikaanse fotografe Frannie Adams. Van oorsprong afkomstig uit het nudistencircuit, zo wordt gemeld. Ze stelt dat het vrouwen helpt als zij natuurlijke vagina’s onder ogen krijgen, in plaats van “designer pussy’s”. Bovendien worden er eigenschappen bij vermeld, als zou het dragen van een clitpiercing gedaan worden door rebelse dames en een bos schaamhaar duiden op een vrijzinnig karakter. Psychologen raken werkeloos: beschouw iemands edele delen en het rapport kan worden opgemaakt. Gelukkig heeft ze zich de vraag gesteld of je aan iemands gezicht af kunt zien wat voor een vagina ze heeft. Deze vraag, uit de categorie “heeft een koe een uier”, beantwoordt ze gelukkig met nee. Gelukkig maar, stel je voor.

De plank mis.

Waarom slaan Linda en Frannie hier de plank faliekant mis? Allereerst is er de fotografie zelf. Nergens is er een poging gedaan de vagina’s op een smaakvolle manier op de gevoelige plaat vast te leggen. Het is een kwestie van benen wijd, fel licht erop, lippen opzij zodat er ook inkijk is en afdrukken maar. Zoals mannen grappen: de vagina staat erop als een broodje rosbief. En dan nog zeker drie keer zo groot als in het echt ook. Als het mooie er af is, dan zullen deze plaatjes (zeg maar: kleine posters) er zeker niet toe leiden dat meisjes en vrouwen denken: hé dat is mooi, die van mij lijkt daar ook wel een beetje op. Daar zijn de kleuren te flets voor, daar is er teveel inkijk geboden, het gevoel dat opkomt klopt simpelweg niet. Het stoot eerder af, dan dat er een glimlach van herkenning opkomt.

Los-vast.

Een tweede reden is de opzet. Er is geen man die bij het verliefd worden op een vrouw denkt: ik hoop maar dat ze een mooie vagina heeft, anders kan ik maar beter stoppen met het aanspreken van deze vrouw. Dat is van belang om te weten, daar deze reportage die vanzelfsprekendheid in feite betwijfelt. Openheid is goed, te veel openheid maakt onzeker. Het is niet toevallig dat juist in deze informatiemaatschappij mensen veel onzekerder lijken te worden, dan toen veel zaken als vanzelf goed gingen. De opvoedingsboeken zijn niet aan te slepen, de term een leven lang leren duidt op nimmer goed genoeg zijn, de tuin moet zijn zoals voorgeschreven door televisieprogramma’s enzovoort.

Doel voorbij.

Waren de dames gewoon naakt getoond als een geheel, dan was de focus niet zozeer op de vagina gericht geweest, ook al was die zichtbaar. Dit artikel gaat namelijk niet over wat mooi is en wat niet. Het gaat om het doel dat de blootreportage moet dienen. Gezichten en bijbehorende vagina los tonen, er is geen verband te ontdekken. Stellen dat je aan vagina’s iemands karakter kunt ontlenen is volkomen nonsense. Was het doel meisjes en vrouwen te laten wennen aan het uiterlijk van eigen punani, dan hadden vagina’s op het juiste formaat afgebeeld moeten worden en het liefst in een warm aandoende, mogelijk artistieke setting. De reportage voorgelegd hebbend aan enkele dames bevestigen dit. Hun reacties op de foto’s laten weinig aan duidelijkheid over: hier leidt het gestelde doel tot tegengesteld effect. Termen als onsmakelijk passeren de revue.

Closer Together.

Wij mensen zijn geschapen als seksuele wezens en wel zodanig dat wij daar van mogen genieten. Zeker, er zullen mensen zijn die aan dat idee moeten wennen. Het is juist dan van belang in kleine stapjes naar elkaar toe te groeien, ook als het gaat om je letterlijk bloot geven aan elkaar. Dat kan heel speels met een fijne massage, goede gesprekken, leuke humor en de houding het beste met elkaar voor te hebben. Closer Together raken maakt de omgeving veilig. In een veilige omgeving, waarin niks gek is en alles gezegd mag worden kan schaamte over eigen uiterlijk worden overwonnen. Hoor de complimentjes van de ander en schat ze op juiste waarde. Want het gekke is: de ander vindt je veel mooier, dan dat jij je zelf vindt. Misschien is het dan tijd voor een gezamenlijke douche met  de showercream van 210th. Zo wordt je lichaam niet een probleem, maar de bron van intense vreugde. Je héle lichaam, wel te verstaan!

Jan Weeber.
©210th

 

Share this
Older Post Newer Post