Blog

Daad van liefde.

Daad van liefde.

DAAD VAN LIEFDE.

Opa.

Iedere maandag weer zet ik mijn laptop klaar om een blog voor 210th te schrijven. Zo is dit verhaaltje nummer 231. De onderwerpen om over te berichten komen overal vandaan. Soms kom ik op een idee door een televisie-uitzending, dan is het een gesprek dat ik voerde, vaak is het internet, maar ook tijdschriften en kranten dragen wel eens iets aan. Maar vandaag is het iets heel anders, namelijk een heuse levensgebeurtenis. Wat is het geval? Mijn jongste dochter en haar vriend hebben een kind gekregen. Een zoon. Ik schrijf met opzet niet het verkleinwoord kindje. Dat wil er bij een taal-adept niet in. Maar ik ben dus opa geworden. Hoezee, hoera, jump into the air!

Vroeger.

Ach ja, kinderen, die kwamen er gewoon. Ik hoor nog mijn vader over vroeger praten. Man trouwt vrouw, vrouw baart kind en blijft thuis om voor het kroost te zorgen, terwijl de heer des huizes als kostwinner de centen binnen brengt. Anticonceptie was weliswaar beschikbaar (toegezonden in bruine enveloppen met daarin bestelde condooms en tubes zaaddodende pasta van de NVSH en werden door papa en mama afgevangen opdat de kinderen daar geen weet van kregen), maar werd in sommige kringen niet bevorderd. Zo kon bij Katholieke gezinnen meneer pastoor langskomen om te vragen wanneer het volgende kind nu eindelijk eens in aantocht was.

Nu.

Tegenwoordig is het krijgen van kinderen juist niet een vanzelfsprekendheid, maar een beslissing na wikken en wegen geworden. Het leven van een aanstaande vader en/of moeder verandert zodanig ingrijpend dat men niet over één nacht ijs gaat, maar grondig bepaalt wat de consequenties zijn. Wie blijft er doorwerken? En hoeveel dagen per week? Hoe zit het met promotiemogelijkheden op het werk? Zijn de financiële consequenties te overzien? De opvang van het kroost op werkdagen, hoe is die te organiseren? Blijft er genoeg tijd over voor familie, vrienden, feestjes en hobby’s? Schieten vakanties er bij in, en zo ja, in hoeverre is dat problematisch te noemen? Hoe zien de oplossingen bij deze vragen eruit?

Huisje, boompje, kindje.

Vroeger en nu met elkaar vergelijkend is een wereld van verschil overduidelijk. Toch speelt in sommige families nog altijd mee dat ouders verwachten opa en oma te worden. Het is zelfs bekend dat er ouders zijn die er bij hun kinderen om zeuren. In dat geval moet de vraag zijn hoe volwassen zulke ouders zijn. Is huisje, boompje, kindje van groter belang dan het geluk van het kind dat je hebt opgevoed? Is het zo nodig dat je showen kunt met de foto’s van je kleinkinderen tijdens visites of op Facebook? Wordt er hier niet uit eigen belang gesproken? Het beeld huisje, boompje, kindje stuit mij althans tegen de borst. Kinderen krijgen is een mogelijkheid, net als de wens die niet te willen. Dat laatste moet toch cruciaal zijn. In deze tijd dient een kind uit liefde te zijn geboren, en dan niet alleen uit liefde van de partners voor elkaar maar ook en vooral uit liefde voor het kind dat komen gaat. Het is hoe dan ook geen vanzelfsprekendheid dat er kinderen komen en dat is maar goed ook.

Kinderloos.

Maar is het dan niet zo dat de mens er is om de soort in stand te houden? Biologisch gezien is dat zo. En ook de verschillende religies gaan daar van uit. Maar nu wil het geval dat het juist de mens is die bedeeld is met een rationeel nadenkend stel hersenen. Driften leiden tot kroost, maar de mens staat daar boven. Die heeft zich hierop beraden en allerlei middelen bedacht, uitgevonden en geproduceerd om zwangerschap te voorkomen, terwijl dat geen afbreuk doet aan het bedrijven van de liefdesdaad zelf. Daardoor wordt het krijgen van nageslacht een keuze. Wil men dat niet, dan is daar alle gelegenheid voor.

Uitleg.

Nu wil het geval dat deze opa nog een dochter heeft. Die wil, samen met haar man, geen gezinnetje. Die hebben hun bezigheden en zijn daar dolgelukkig mee. Er zijn allerhande motieven, die mij bekend zijn, waarom zij kinderloos zijn. En dat ligt moeilijk in deze maatschappij. Zij zeggen dan ook: wat is het toch gek dat je het nooit hoeft uit te leggen waarom je kinderen hebt. Maar heb je die niet dan stuit je op onbegrip en verlangt men een motivatie waarom die er niet zijn. Het voelt soms alsof men denkt dat we fysiek gezien niet in staat zijn kinderen te krijgen. Ik ben het volmondig met hen eens. Het is te gek voor woorden dat een jong stel met zulke vooroorlogse vragen krijgt te maken.

Liefde.

Trots en gelukkig ben ik als ik met mijn hoofd over de rand van het ledikantje hang om de jonge spruit van dichtbij te bekijken. Die nieuwgeborene is uit een diep gevoel van wederzijdse liefde geboren, voor elkaar en voor de nieuwe wereldburger. Dat stemt mij dankbaar. Maar net zo trots en gelukkig ben ik als denk aan de keuze die gemaakt is om geen kinderen te krijgen. Wat is dat een beslissing uit liefde genomen. Een keuze voor elkaar, een keuze om de ander niet in een niet passende rol te drukken, maar vooral een keuze omdat een kind niet de liefde zou krijgen die het verdient. Wetend dat een kind naast heel veel liefde ook aanmoediging, geduld, medeleven, positiviteit, en in tijd gemeten een enorme investering in aandacht nodig heeft. Kan dat niet gegeven worden, dan is die beslissing genomen uit liefde voor het kind dat niet geboren is.

Closer Together.

Een kleinkind bepaalt je bij de circle of life. De zin van het leven. Die is er eigenlijk niet, behalve dat de mens de kans heeft in het rijke Westen er iets moois van te maken. In het weekend van de Canal Parade moest ik daar aan denken. Leven en laten leven dus. Met of zonder kinderen, alle geloven en geaardheden naast elkaar, elkaar de vrijheid in doen en laten gunnend. Ja, ik lijk wel een dominee. Het zal vast met de geboorte van zo’n hulpeloos klein schepseltje te maken hebben dat ik de gekte van deze bikkelharde wereld met verbazing aanzie. We kunnen er met z’n allen zoiets moois van maken, het is al zo vaak gezegd. Waarom, in hemelsnaam, doen we dat dan niet altijd? Closer Together mensen, Closer Together!

Jan Weeber
©210th






Share this
Older Post Newer Post