Blog

De wenselijkheid van erotische dienstverlening.

De wenselijkheid van erotische dienstverlening.

Normaal.

 

Wat de gemiddelde mens als het normale leven ervaart, is eigenlijk heel bijzonder. We staan 's morgens op, nemen een douche, zitten aan het ontbijt, kussen elkaar bij het afscheid en haasten ons naar het werk. Dag in, dag uit. Met in de weekeinden en de vakanties de broodnodige ontspanning, hobby's, familiebezoekjes, uitjes met de kinderen, vrienden of lekker met z'n tweetjes. Naast deze dagelijkse gang van zaken hebben we ons liefdesleven. En iets specifieker: ons erotisch bestaan. Een paar keer in de week beleven we het plezier van verschillend aan elkaar zijn. Ons lichaam, stem, karakter, voorkeuren, alles komt tot uiting in onze gezamenlijke liefdesdaad. Die intieme activiteit, die we niet met anderen doen, hoewel we weten dat zowat iedereen zich er mee bezig houdt.

 

Streep door de rekening.

 

Zo vanzelfsprekend als ons dagelijks bestaan is, zo bijzonder wordt het als het allemaal anders loopt. Als blijkt dat je niet horen of zien kunt. Als je een beroerte, vreselijke ziekte of ongeluk overkomt. Als blijkt dat je het geestelijk allemaal niet aan kunt. Of dat ouderdomskwalen roet in het eten gooien. Dan is het hierboven beschreven tafereeltje, niet (meer) aan de orde. Wat als je hulpbehoevend wordt en er steeds weer gewacht moet worden tot de aangewezen hulpverlener naar je toe komt om je te wassen, of naar het toilet te helpen. Dan is er ineens geen werk meer, de uitjes worden ondoenlijk, als je geluk hebt hou je nog een hobby binnenshuis over en in veel gevallen is het erotisch bestaan een moeilijk onderwerp, of is zelfs in het geheel onmogelijk geworden.

 

Behoefte.

 

Bekend is dat veel medicijnen het seksleven volkomen plat kunnen leggen. Zo is libidoverlies een veel voorkomende bijwerking van het gebruik van antidepressiva. Heb je bijvoorbeeld een dwarslaesie, dan kan het zijn dat de onderste helft van het lichaam gevoelloos is geworden. Wat als blijkt dat je seksuele behoefte er nog wel degelijk is, maar je handen kunnen niet bij je geslachtsdelen om dat verlangen te stillen? En wat als je partner het allemaal niet meer aankan en je verlaat? Als je überhaupt nooit een partner hebt gehad, omdat je van jongs af aan in een rolstoel zit? Hoe ga je dan om met je seksualiteit?

 

Bijstand.


Onlangs schreef Maren Verbunt, journaliste voor de katern Vrouw van De Telegraaf, een artikel over Tika Stardust (achternaam is pseudoniem). Zij was maatschappelijk werkster en hielp in die functie mensen met een handicap. Tot ze merkte dat het onvervulde seksuele verlangen een huizenhoge hindernis vormde bij veel van haar cliënten. Sindsdien noemt ze zich seksueel verzorgende. Een term die eigenlijk de lading niet helemaal dekt. Ze vertelt dat veel haar cliënten vooral behoefte hebben aan een arm om hen heen, of een gesprek en vaak is het naast elkaar liggen al voldoende. Zo verleent ze, naast het fysieke juist veel geestelijke bijstand. Het is een moment van troost. Wij mensen verlangen nog meer naar liefde, dan naar seks!

 

Vooroordeel.

 

Al eerder zijn er artikelen van seksueel verzorgenden op internet verschenen. Zoals van Melanie, in de Viva (2014). Als zij haar werk begint is ze pas 27. Haar man vindt het goed, maar dat heeft de nodige gesprekken gekost. Opvallend aan haar verhaal is dat ze het zelf maar wat eng vindt als ze eraan begint. Er gaan de raarste denkbeelden rond over mensen met een handicap. Alsof een mens in een rolstoel, iemand die een tia heeft gehad of een arm mist niet volwaardig bij verstand is. Alsof er de gekste dingen kunnen gebeuren. Als dat laatste een criterium is, dan is seks met iemand zonder handicap een stuk gevaarlijker. De mens zit vol vooroordelen, zo blijkt. Maar Melanie zet door en doet, zo zegt ze, dankbaar werk.

 

Zorg.

 

Je moet het maar kunnen, zoveel is duidelijk. Daarbij is het onderwerp erotiek nog altijd zeer ruim door taboes omgeven. Geregeld moeten seksueel verzorgenden een tehuis binnen sluipen, opdat niet bekend wordt wat zij werkelijk komen doen. In feite leiden zij ook een dubbelleven: de omgeving kan maar beter niet weten dat iemand seksueel verzorgende is. Dat geeft vaak onbegrip. Hoewel er ook instellingen zijn die het wel degelijk onderkennen dat de zieke of gehandicapte mens lijdt onder onvervulde lichamelijke verlangens. Die in het zorgleefplan, waarin ook informatie staat over medicijngebruik, dieet en mantelzorg, het onderwerp seksualiteit hebben opgenomen. De verzorgende die op zijn of haar initiatief vraagt naar de seksuele behoefte van de cliënt.

 

Closer Together.

 

Hoewel seksualiteit zo oud als de mens is, zijn er op dat vlak nog werelden te winnen. Dat gaat langzaam door het, eerder genoemde, taboe dat op het onderwerp rust. Toch zou het mooi zijn als we in alles ruimdenkend zouden zijn. Open minded. Zoals verzorgster bij Flekszorg, een bemiddelingsbureau voor sekszorg voor mensen met een beperking, Janina verwoordt: "Seks is zo’n basale levensbehoefte. Voor mij staat het gelijk aan ademen en eten." Closer Together ook, met mededogen naar hen die het minder hebben getroffen dan wij. En met waardering en respect voor hen die helpen willen en durven op een gebied waar wij zelf te huiverig voor zouden zijn. Intimiteit, uitdagen, spelen, verleiding en humor, het kan allemaal nog, ook bij handicap, ziekte of ouderdom. Waar een wil is is een weg! In deze een oproep aan gemeenten, die zo graag op de WMO bezuinigen: geef het geld uit aan dat waar het voor is bedoeld. En dus ook aan zorg op dit vlak. Het onthouden van (erotische) hulp aan zorgbehoeftigen is onmenselijk!

 


Jan Weeber
©210th

 

Meer weten? Dit is een goed startpunt: Stichting Intermobiel

Share this
Older Post Newer Post