Blog

Depressies, medicatie en erotiek, wat nu?

Depressies, medicatie en erotiek, wat nu?

Pil.


Het is 2010 als conferentier-entertainer Mike Boddé zijn autobiografische boek “Pil” op de markt brengt. Daarin staat klip en klaar beschreven, dat niet elk depressief mens enkel baat bij therapieën heeft, maar dat er ook een categorie is die enkel verder kan met het leven, door dagelijkse medicatie in te nemen. Hij leest uit het boek voor tijdens zijn theatershow. Als ervaringsdeskundige ben ook ik aanwezig. De zaal, De Oosterpoort in Groningen, zit vol mensen die hem als een soort verlosser zien… eindelijk iemand die opkomt voor die groep patiënten, die met de nek wordt aangekeken door die oh-zo flinke maatschappij. “Zie je nou wel”, denk ook ik. Behept met die depressies in mijn bovenkamer en ieder jaar weer die periodes waarin je het leven gestolen mag worden. Een depressie is wat wijlen prins Claus destijds verwoordde met “daar te zijn waar niemand wil zijn”. Dat gaat over het existentialisme, de zin van het bestaan, het universum en wat de mens daarin te zoeken heeft. Wat de wereld voor winst haalt uit jouw bestaan en waarom jij daarin niets te zoeken hebt. Het gevoel dat 's morgens niet meer wakker worden pure opluchting zou zijn. Je weet niet alleen dat het leven zinloos is, je voelt het in iedere vezel van je lichaam en in elke hersencel die je bezit. Boddé vertelt in zijn boek over de pil die hem en ook mij daarvan verlost.


Taboe.


Het komt in Nederland veel voor dat mensen een psycholoog bezoeken om nare gebeurtenissen uit het leven goed te verwerken. Of om zaken die tegenzitten goed op de rails te krijgen. Wat dat betreft is deze vorm van gezondheidszorg uiterst belangrijk. Nog te vaak wordt het hebben van een burnout of een depressie gebagatelliseerd. Zij die het niet meemaken beoordelen het nogal eens als slapte of aanstellerij. Moe? Gewoon doorgaan is dan het devies. Iedereen heeft wel eens een dip, zo wordt gezegd. Neerslachtigheid? Gewoon een welvaartsziekte! Het lijkt alsof de patiënt het kwalijk wordt genomen dat die ziek is. Dat deze houding iemand, die aan de ziekte lijdt, nog verder het moeras in drukt is een logisch gevolg. Ook ik merk het in mijn omgeving. Ik verzucht wel eens: "miste ik maar een been, dan kon iedereen zien dat ik gehandicapt ben, dan hoef ik niet steeds uit te leggen waarom ik niet bij die visite of op dat feestje verschijn". Dat de overheid het taboe rond psychische ziekten versterkt is ronduit stuitend. Zij waren het die antidepressiva uit het basispakket van de ziektekostenverzekering haalden! Alsof patiënten er zelf wat aan kunnen doen dat zij ziek worden. Er is geen verschil met verstrekking van insuline aan diabetici! Zij die depressief zijn (en dat kan levenslang!) zullen immers ook, net als bij suikerziekte, medicatie nodig blijven houden.


Onmogelijke keuze.


Waar het boek “Pil” niet over gaat is het verlies aan libido, bij gebruik van anti-depressiva van het type ssri. Na diverse soorten te hebben geprobeerd, blijk ik baat te hebben bij het gebruik van Seroxat (Paroxetine). In mijn twee jaar durende behandeling bij GGZ is gebleken dat ik met mijn optimistische natuur mijn ongelukkige jeugd wel overwinnen kan, maar dat de depressies een fysieke oorzaak hebben: een tekort aan serotonine in mijn bovenkamer. Erfelijk bepaald. Ik word daardoor gedwongen medicijnen te gaan gebruiken, want anders zal ik die kelder van neerslachtigheid nooit uit kunnen komen. En dan te bedenken dat ik een vrolijk karakter heb en een positieve, oplossingsgerichte denker ben. Ik word nu gedwongen een "package deal" af te sluiten, die overeen komt met de genezing van prostaatkanker. "Uw kwaal is voorbij, maar uw sexdrive ook". Een onmogelijke keuze, daar ik juist van dat levensaspect zo heb genoten. “Intimacy is one of the most beautiful given things in the world', wat u zegt. Zelfs Viagra of Cialis verliezen op een gegeven moment hun werking. Kortom: een depressie is geen dip, is niet een gevalletje van "dat gaat wel over". Een depressie heb je bovendien niet alleen, als liefdespartners heb je die samen. Ook als de depressie voorbij is, maar de gevolgen daarvan de rest van het bestaan en de relatie zullen blijven duren.


Wat blijft over?


Een stel dat zo verliefd is en drie keer op een dag de koffer, de bosjes of waar dan ook induikt, de beelden staan in het brein gegrift en zijn een dierbare herinnering voor later. De hele dag om elkaar heen draaien, opwindende blikken en opmerkingen uitwisselen... es war einmal. De zinderende hitte van "I want it all and I want it now", de echo weerklinkt, maar de realiteit is niet meer dan een aai, een kus, een liefdevolle blik, maar geen gedonder in het vooronder. Zeker, je kunt een seksuoloog opzoeken. Je kunt proberen de boel weer spicey te maken. Maar zonder gevoel wordt het een bloedeloos toneelstukje. Dan maar proberen te minderen met antidepressiva, of overstappen op een andere soort? Er zijn mensen voor wie dat werkt. Maar ...ik moet er niet aan denken! Een ander middel dan, eentje dat minder invloed heeft op het libido. Oh zeker aan te raden, als de zoektocht naar het juist werkende medicijn nog gaande is. Wat dat betreft pleit ik ervoor de seksuele component, van meet af aan, mee te nemen in de zoektocht naar het juiste medicijn. Het is nu nog zo dat een patiënt zelf met de klacht over een verminderd of weggevaagd libido aan de bel moet trekken bij de behandelende psychiater. Een gevolg van het bestaande taboe op intimiteit? Het probleem is dat minderen met antidepressiva als gevolg heeft dat de klachten weer snel kunnen toenemen. In mijn geval is zeker zo! Als het om kanker zou gaan zou je ook niet voor minderen kiezen, als je weet dat de tumor dan verder groeit.


Echte waarden.


Toch is er ook een zeer zonnige zijde van dit alles. De ware liefde toont zich in tijden van nood. Een ernstige ziekte, of het nu fysiek of psychisch is, heb je samen. For better or for worse houdt in dat je naar elkaar toegroeit, juist nu het moeilijk wordt. Closer Together in optima forma, ook al wordt er in erotisch opzicht ingeleverd. Bij de niet-patiënt nog meer dan bij degene die de ziekte treft. Echter: er zijn zo van die handelingen die in de loop der jaren naar de achtergrond zijn geschoven en nu weer meer betekenis krijgen. Ben je seksueel gezien nog volop in de running, dan bestaat het gevaar dat juist die kleine gebaren worden overgeslagen, of niet worden herkend. Zo kan een aai over het hoofd van je geliefde, als die getroffen is door ziekte, van veel meer belang worden dan vroeger. Een simpele kus wordt veel indringender dan een ellenlange tongzoen. "Ik hou van jou", vier woorden, die een diep doorklinkende impact krijgen. Anders gezegd; wat nog wèl is wordt bewuster beleefd. Zoals een verlamde zijn handen waardeert, die zijn rolstoel doet voortbewegen. 210TH beoogt mensen dichter bij elkaar te brengen. Die missie gaat veel verder dan erotiek alleen. Zeker, de speelse opdrachten, de bodycare lijn, de erotische boxen, het zijn prachtige stimulansen voor een (h)eerlijke relatie. Maar zelfs zonder erotiek is de boodschap Closer Together. Samen leven is een Experience, eentje met diepgang. Fysiek, psychisch en het liefst beide, dat dan weer wel...


Jan Weeber
©210TH
(reageren?)
info@210th.com

Share this
Older Post Newer Post