Blog

FAKE SEX SELLS…

FAKE SEX SELLS…

Bladenmarkt.

Schraalhans als keukenmeester, zoiets moet het zijn in de Nederlandse bladenmarkt. Welk tijdschrift verkoopt nog echt als een dolle? Als een tiet zogezegd? De Linda, zo zegt men. En de Viva. En hoe gaat het met de oudjes Libelle en Margriet? Tijdens Kerstdagen en zomervakanties doen de bladen in Nederland het nog aardig, maar daarbuiten loopt het een stuk minder. Vooral de losse verkoop heeft last van dalende cijfers. Sterker nog: bijna de helft van wat in winkels wordt aangeleverd komt onverkocht weer terug. Je moet dus wel wat te bieden hebben, wil je aardige verkoopcijfers halen. Ooit was een ontblote dame op de cover genoeg om kopers te trekken, tegenwoordig staat men bij de rekken vooral te proeflezen of een blad wel voldoende te bieden heeft om daarvoor de portemonnee te trekken.

UFO.

Tegenwoordig staat vrijwel de complete inhoud in chocoladeletters op de kaft van elk blad. Het moet de klant de goede richting op helpen. Vooral roddelbladen maken hier gebruik van. Zoals kranten dat ook doen met hun vette koppen, die dikwijls meer beloven dan de inhoud van de artikelen. In moderne termen, clickbaits, zoals ook Blendl die hanteert. En uiteraard helpt het als er iets sensationeels te melden valt. “Een UFO boven New York” zal meer kopers trekken dan “vliegtuigje maakt noodlanding.” En juist dat doet de dikke duim van tekstschrijvers groeien. De mens leest wel, maar kan niet of nauwelijks controleren of de schrijver voor de volle honderd procent de waarheid spreekt. Sterker nog: niet elke lezer zit daar op te wachten.

Krans en wijn.

En zo verscheen enige tijd geleden in de Viva het artikel “Een gangbang ranzig? Het is vooral heel gezellig”, geschreven door Lydia van der Weide. Zij is een freelance human interest journalist. Ze schrijft, zo staat op haar website te lezen, verhalen die raken, verwonderen en ontroeren. Soms zijn dat verhalen die voor iedereen herkenbaar zijn. Andere keren zijn ze juist taboe. Op dezelfde pagina zijn twee aanbevelingen te lezen, zoals “Lydia schrijft zo beeldend, dat je het meteen voor je ziet. Ze weet elke situatie zo te ensceneren dat het levensecht is – alsof jij als lezer er bij bent, en mee kunt gluren", en ook dat ze niet ‘sensatiebelust’ schrijft, integer te werk gaat en iedereen in zijn of haar waarde laat. Een heel dikke krans, maar is de wijn net zo goed?

Gangbang.

Het verhaal over de gangbang, het groepsgewijs “het” met elkaar doen, beschouwend zijn er een aantal opvallende zaken. Ene Britt, naam uit privacyoverwegingen gefingeerd, wil museumdirecteur worden. Nu is ze prostituee en pornoactrice. Als smeuïge toevoeging wordt vermeld: Met heel veel plezier. Daarna volgt: ‘De eerste keer dat ik een paaldansshow deed, staat me nog helder voor de geest. Bloednerveus was ik. Ik, dat keurige, getrouwde meisje uit de provincie, amper 22, op een podium verleidelijk paaldansen voor een groep mannen: help! Het enige wat ik op weg ernaartoe dacht, was: ik ga terug, ik ga terug. Maar mijn verantwoordelijkheidsgevoel won, want Kim rekende op me. Ik kon haar niet zomaar laten zitten.

Paaldansen.

Natuurlijk, denk je dan, dat kan zomaar. Je bent jong en je wilt wat. Tweeëntwintig jaar en een verantwoordelijkheidsgevoel van jewelste. Die kunstzinnige baan in een museum, hoppa over de reling ermee, ik ga lekker paaldansen. Allerlei mannen, je ziet in gedachten oude mannetjes en rukkende bierbuiken voor je, zitten of staan je aan te gapen, maar jij gaat doen alsof je er heel erg veel zin in hebt die kerels op te winden. Eigenlijk walg je, de zin -voor zo ver aanwezig- is je net als de moed in de schoenen gezakt. Maar je gaat op weg, want ene Kim rekent op je. Natuurlijk joh, als moest je in je blote kont, Kim rekent erop dat je komt, uiteraard een logische gedachte, heus…???

Maagd.

“Ik koos voor de richting museologie en ging als vrijwilliger in een museum werken. Daar ontmoette ik Joris, we werden smoorverliefd. Achttien was ik en nog maagd; in de jaren ervoor was ik zo intensief met school bezig geweest dat ik amper tijd had voor jongens. Als ik wel eens een vriendje had, ging ik nooit verder dan zoenen. Ik was ook Joris’ eerste en samen ontdekten we hoe fantastisch seks is.” Zo gaat het verhaal verder. Achttien en propvol hormonen en toch maagd. Medaille en ererondje! Dat er van seks niks kwam door het drukke studeren, het is een wonder boven wonder. Juist studenten schijnen er nog wel eens een handje van te hebben dat de broekrits maar niet gesloten kan blijven. Maar onze Britt, naam gefingeerd, die lukt het!

Boeketreeks.

Het verhaal, als ware het er eentje uit de Boeketreeks, vervolgt: “Ik had, buiten de seks met Joris om, nul ervaring. Zou ik er wel wat van bakken bij klanten? En dus stond daar een behoorlijk bleu, onervaren meisje op het podium. Ik snapte sowieso niet waarom Kim me had gevraagd, want ik vond mezelf niet mooi en slank genoeg. Met knikkende knieën focuste ik me op het optreden en het was waanzinnig. Ik vond de aandacht heerlijk en danste de sterren van de hemel.” Goh, die Britt, niet de echte naam trouwens, dat is me er eentje. Grote twijfels over lijf en leden, vooral jonge vrouwen weten hoe diep dat minderwaardigheidsgevoel kan gaan, maar toch hoppa de paal in. Het schaap weet niet waarom Kim haar heeft gevraagd, zou het om iets anders dan gewin kunnen zijn lief kind?

Clichés.

Het heeft weinig zin om nog verder in het verhaal te duiken. Het wordt immers steeds duidelijker welke kant het op gaat. Mevrouw duikt de prostitutie in en wat de meeste van ons niet voor kunnen stellen, ze vindt het heerlijk. En dus komen alle clichés langs als dat seks in het huwelijk van grotere waarde is dan werkseks, dat de familie er afwijzend op reageert, de eerste escortklant die best lief was, dat klaarkomen best lukt bij klanten maar niet altijd, het huwelijk dat klapt omdat Britt meer voelt voor een nieuwe vriend die in de porno werkt, dat mannen bij gangbangs vaak zenuwachtig zijn enzovoort enzovoort. Eindigend met de bakvissen-zin: “Ik had nooit kunnen denken dat mijn leven zo zou lopen, maar ik heb absoluut geen spijt van die eerste paaldansles. Integendeel!”

Ongeloof.

Kan dit verhaal dan echt niet de waarheid zijn? Zeer zeker, dat kan. Maar komt het geloofwaardig over? De waarheid is soms erger dan de fantasie zegt men dan. Toch brandt er meteen een lichtje dat op onbetrouwbaarheid duidt als er in een verhaal een gefingeerde naam opduikt. Want waarom zoveel belang hechten aan privacy als je jezelf letterlijk bloot geeft in clubs, escorts verzorgt met BN’ers, bij Kim Holland belandt, pornofilms maakt en gangbangs bij je thuis organiseert? Wie zo door de wol is geverfd, maar toch anoniem wil blijven, zal niet op zo’n gedetailleerde haar doopceel gelicht willen zien. Mocht het echt zijn, bij voorbaat excuus, maar alles wijst op een fake-artikel om klanten de Viva te doen kopen. De zin op Lydia’s website ten voeten uit: “Ze weet elke situatie zo te ensceneren dat het levensecht is”.

Fake sex sells.

Money makes the world go round. Dat gegeven maakt de geloofwaardigheid van de journalist wankel. Is het daarom dat kritische journalisten nog enkel met een lampje te vinden zijn? Dat Follow The Money uniek is? Dat mensen zo veel dat geschreven staat voor zoete koek aannemen? In geval van Lydia van der Weide is haar portfolio niet echt een aanbeveling. Gefingeerde of ontbrekende namen in artikelen, ze doen de gedachte ontstaan dat de dikke duim in ruime mate is aangesproken. Wie op niveau van het blad Vriendin alles pruimt dat wordt voorgeschoteld en daar plezier aan ontleent wordt aanbevolen dat vooral te blijven doen. Maar artikelen die beginnen met Emma (37), Loes (24) en Bram (27), ze ontspringen uit het brein van hen die bezoldigd en voor een bepaalde deadline hun schrijfsels moeten inleveren.

Jan Weeber
©210th

PS. Dit artikel kwam onbezoldigd tot stand.
Share this
Older Post