Blog

Gedwongen vrijheid.

Gedwongen vrijheid.

Sekte.

De Netflix documentaire Wild Wild Country heeft veel aandacht gekregen. Het verhaal gaat over de Bhagwan-beweging. Bhagwan,d e spiritueel leider die zich later Osho ging noemen, heeft tegenwoordig nog altijd aanhangers. En ook nieuwe, door de Netflix-reeks. Ik kan me uit mijn jeugd herinneren hoe ook in mijn woonplaats Groningen de roze en paarse aanhangers door de straten flaneerden en dat in Nederland de sekte in Amsterdam zijn hoofd domicilie had. Bhagwan predikte meditatie, bewustzijn, liefde, geluk, creativiteit en humor. In de reportages uit die tijd is evenwel vooral te zien dat vrije seks daar een grote, dwang opleggende, plaats in heeft. Het is een commune in de ware zin van het woord: alles is van iedereen, ook als het om personen gaat. Een vrijheid die dwingend is.

Doctrines.

De sektes van David Koresh, Charles Manson of Scientology, ze prediken hogere doelen, maar feitelijk gezien komt het neer op de drijfveren macht en geld, die sinds het bestaan van de mensheid het lelijkste naar boven hebben gehaald. Zet mensen tussen vier muren, voorkom kritische geluiden van buiten af en hersenspoel de meute met een doctrine die het beste belooft, hoe leugenachtig die ook is. Ook binnen erkende geloofsrichtingen bestaat het gevaar dat het kritisch denken wordt uitgeschakeld en men tekenen moet dragen van de leer die is opgelegd. Van kruisje tot hoofddoek, van keppeltje tot rode stip op het voorhoofd. De vrijheid die beperkingen oplegt. Binnen diverse christelijke kerken wordt er door geloofsgenoten flink op elkaars gedrag gelet. Er wordt bekritiseerd en gecorrigeerd.

Jargon.

Zo kent men dat ook in vele beroepen. Er bestaat een speciaal jargon, dat men dient te hanteren om niet buiten de groep te vallen. Enerzijds lijkt het erop dat de sprekers ervan sneller worden begrepen, maar anderzijds onderscheidt men zich ermee van de leken op dat specifieke gebied. Wie dat jargon omzet in Jip en Janneketaal loopt het risico status te verliezen. Daarvan zijn veel voorbeelden te zien, zoals in het onderwijs en bij de politie. Geen wonder dat men ervoor waakt de buitenwereld te veel op de hoogte te brengen van de ins en outs van het vak. Zelfs groeperingen die de vrijheid propageren maken zich daar schuldig aan. In de jaren zeventig van de vorige eeuw komt de antiautoritaire opvoeding in zwang. Een doctrine die kinderen vrij laat in doen en laten. De groepsdruk onder ouders veroorzaakt een manier van opvoeden die veel kinderen van toen doodongelukkig maakt (er worden geen klip en klare zekerheden geboden) en hen in veel gevallen doet ontsporen in het latere leven.

Huwelijk.

Voordat in Nederland het feminisme opkomt is de man de baas in de maatschappij en derhalve ook in huis. Dit wordt gevoed door de kerkelijke leer die vasthoudt aan echtelijke trouw en dat de vrouw de man dient te behagen. Zij is het die, moe van de hele dag wassen, strijken, het eten verzorgen en kinderen opvoeden als een sloof de pantoffels, de krant en een biertje dient aan te reiken aan manlief, die moe van het werken thuis is gekomen. Neergeploft in zijn fauteuil mag hij niet gestoord worden totdat de boerenkool met rookworst op tafel verschijnt. Vader verdeelt het vlees en snijdt het grootste stuk af voor zichzelf. Slapen de kinderen, dan heeft vader nog een pleziertje, waar moeder zich aan dient te conformeren. In katholieke gezinnen leidt dit tot een reeks van nakomelingen. Bij andere gezindten wordt anticonceptie weliswaar toegestaan, zij het heimelijk. Bij de Nederlandse Vereniging voor Seksuele Hervorming (NVSH) kan men condooms bestellen, die geheel anoniem per post worden toegezonden.

Druk.

Men trouwt in die tijd pas laat, net als nu. Mannen rond hun 28ste verjaardag, vrouwen als ze gemiddeld 25 jaar oud zijn. Het verschil met nu is dat ze niet de vrijheid hebben genoten, zoals we die nu kennen. Experimenteren met verschillende partners, ook seksueel gezien, is er niet bij. De dwang en druk vanuit kerk en maatschappij brengt de jeugd van toen ertoe het al gauw over trouwen te hebben. Het is immers pas na huwelijk toegestaan om seksueel bij elkaar betrokken te zijn. Dat dit leidt tot massale overtreding van deze opgelegde regels en daarmee een groot aantal ongewenste zwangerschappen. Gebeurt dat dan is het stel (en de familienaam) in de straat, kerk en op het werk sterk in aanzien gedaald. Meisjes krijgen dan meestal ontslag. Zij mogen op de huwelijksdag ook niet in het wit trouwen. De schande moet zichtbaar zijn. De man mag overigens gewoon in bruidegomskostuum.

Vrijheid.

In het huidige Nederland zijn we vrij in onze partnerkeuze en ook op seksueel gebied is er volop de gelegenheid te experimenteren. Vrijheid, blijheid, waar zelf een weg in gekozen kan worden. Niet voor het huwelijk de koffer in? Ga je gang. Volop van partners wisselen? Doe wat bij jou past. Die vrijheid is niet vanzelfsprekend, maar bevochten. Er zijn in dit land tijden geweest waar niemand naar terug zou willen. Dat dient iedereen zich te beseffen. Geen leider, geen beweging, geen geloof, geen groep, geen doctrine en geen politiek die de verworven vrijheden mag aantasten. Bij de beleving van erotiek hoort geen druk en geen dwang een rol te spelen. Zoals bij seksuele opvoeding klinkt: doe nooit iets dat je niet wilt. Binnen de vier muren van de slaapkamer geldt hetzelfde: genieten beide partners van de wederzijdse vrijheid, zonder druk, zonder dwang, alleen dan is “intimacy one of the most beautiful given things in the world” *).

Jan Weeber.
©210th

*) Quote Sofie Rockland, eigenares 210th.


Share this
Older Post Newer Post