Blog

GEEN KINDERWENS… HET GROTE TABOE.

GEEN KINDERWENS… HET GROTE TABOE.

Kinderen.

Wat kun je veel van je kinderen houden. Als hummeltjes geboren, opgegroeid tot peuter en kleuter en inmiddels volwassen. Partners ontmoet, samenwonend of getrouwd, het kan allemaal niet op. Plezier in leren en dus behoorlijk opgeklommen op de maatschappelijke ladder, florerend op het werkterrein. Wie weet komt het ervan dat je opa of oma wordt en straks de kleinkinderen op visite, of te logeren komen. Dus niet de lasten, enkel de lusten van dat kleine grut mogen meemaken. En ben je moe, dan worden ze door hun ouders opgehaald en kun je nagenietend mijmeren over hoe leuk het toch is om (klein)kinderen te hebben.

Kink in de kabel.

Hierboven is een ideaalplaatje geschetst. Zo gaat het immers lang niet altijd. Er zijn stellen die bijvoorbeeld helemaal geen kinderen kunnen krijgen. Hoe sterk de kinderwens ook is, in welke medische molen ze ook zijn geraakt, natuurlijk gekregen kroost zit er voor hen niet in. Ze zullen daar op een gegeven moment vrede moeten zien te krijgen. Wat niet is, is niet. Uiteraard kan er dan aan adoptie worden gedacht. Maar ook op andere wijze kan het krijgen van kinderen grote zorgen met zich mee brengen. Het is zeker niet gegarandeerd dat elk kind gezond ter wereld komt. Het hele leven van de familie staat op zijn kop als een kind gehandicapt ter wereld komt.

Bonus.

Anderzijds, al sinds mensenheugenis strandt één op de drie huwelijken. En laten we de andere relatievormen gemakshalve daar ook maar onder scharen. Dan betekent dat bij het aangaan van een nieuwe relatie, er een kans is dat één van de partners (of allebei) kinderen meebrengt uit een eerder huwelijk. Zo kun je stiefvader- of moeder worden. Daarbij opgemerkt: die term doet veel aan sprookjes denken, waarin dit type tweede ouders vaak negatief worden afgeschilderd. Daarom wordt er ook wel over bonusmoeders- en vaders gesproken, wat juist heel positief klinkt. De liefde die zij voelen voor de kinderen die zij als op een presenteerblaadje krijgen aangereikt kan enorm zijn. Mogelijk veroorzaakt omdat zij de kenmerken dragen van de nieuwe partner, die wordt geliefd.

Gewild kinderloos.

Dit alles beschreven hebbend, zijn er ook mensen die niets met kinderen hebben. Zij voelen geen kinderwens en beschouwen kinderen niet als een verrijking voor hun beider samenzijn. Daarbij kan ook de wereld waarin wij leven een rol spelen, die lang niet in alle opzichten een lustoord is om in te vertoeven. Het is onvoorstelbaar hoe de mens met de natuur omgaat, hoe groot de hang naar geld en macht is, hoe sterk de jaloezie is en hoe verschillen in godsdienst of andere levensfilosofieën de mensen uit elkaar drijven. Je moet een nieuw mens maar in zo’n wereld willen brengen. Ook kan een relatie zo in elkaar steken, qua werk of interesses, dat er helemaal geen ruimte is voor kinderen. Zij die zich dat realiseren vinden kinderen geen bijzaak. Het is in hen investeren, of er niet aan beginnen. Tot slot kan het ook gaan om de erfelijkheid van bepaalde psychische of fysieke aandoeningen die mensen ertoe doen besluiten geen kinderen te willen krijgen. Ouders willen hun kinderen graag gelukkig zien en als dat niet mogelijk lijkt, dan is de keuze gauw gemaakt.

Verantwoording.

Er bestaan veel argumenten om geen kinderen te willen krijgen, waarbij het financiële aspect nog niet eens genoemd is. Het gekke is evenwel, dat als een stel geen kinderen heeft , er nog wel eens naar de reden gevraagd wordt. Vreemd eigenlijk, daar nimmer de vraag wordt gesteld aan ouders met kinderen waarom ze die eigenlijk hebben. Het is blijkbaar een groot taboe om geen kinderen te willen. Is het biologisch niet mogelijk, dan kan er nog met medelijden op worden gereageerd, maar bij een bewuste keuze daarvoor ligt dat toch anders. Dan krijgt een bewust kinderloos iemand dingen te horen als; je bedenkt je nog wel, je weet niet wat je mist, of denk eraan dat je later niemand hebt om voor je te zorgen. *) Biologisch gezien zijn we op aarde om ons voort te planten, maar laat de mens nu juist hersens hebben om te bedenken dat overbevolking eerder een probleem is, dan een tekort aan mensen die allemaal gevoed moeten worden. Zij die het gevoel hebben zich steeds te moeten verantwoorden worden uiteraard wel eens boos over het onbegrip dat zij ontmoeten.

Huisje, boompje, beestje.

Het is geen moeten, dat krijgen van kinderen. Als dat egoïstisch is, zoals wel eens wordt beweerd, dan is het wèl krijgen van kinderen dat ook. Ook is het niet zo dat zij die geen kinderen willen een hekel aan ze hebben. En zou dat wel zo zijn, dan is ook dat geen schande. Sterker nog: het is dan juist een sterk argument om met zijn tweeën te blijven. Het probleem is echter dan velen het huisje, boompje, beestje model als ideaal zien en daar als vanzelf kinderen bij denken. En dan is er nog de Bijbelse opdracht; “gaat heen en vermenigvuldigt u”. Zo pijnlijk voor hen die geen nageslacht kunnen krijgen. Maar ook moet gezegd dat een liefdevolle god dit nooit verplichtend bedoeld kan hebben, Alles dat afwijkt is wennen voor hen die niet zelf voor de situatie zijn gesteld. Het is aan hen om niet te oordelen zonder kennis. Maar ook om ruimdenkend te zijn en de eigen voorkeuren niet aan anderen te willen opleggen. Vragen en luisteren is het devies. En moet er dan toch worden geoordeeld, dan is het goed te beseffen dat iedereen zijn of haar leven naar eigen believen mag inrichten.

Closer Together.

Het is buitengewoon moedig om beslissingen te nemen in het leven, die gezien de omstandigheden het beste zijn. Het vergt inlevingsvermogen om zich in de situatie van anderen te kunnen verplaatsen. Het is een vorm van Closer Together om dat te proberen. Zij die een luisterend oor vinden in plaats van een oordeel zijn daar dankbaar voor. Soms tot hun eigen verrassing zijn er soms mensen die goed mee kunnen denken, mensen waar ze het in eerste instantie misschien niet eens zouden verwachten. Dat leidt steevast tot grote blijdschap en het gevoel van erkenning. Het taboe over bewuste kinderloosheid komt misschien voort uit gebrekkige kennis, maar daar is gemakkelijk wat aan te doen. Luisteren is meestal voldoende.

Jan Weeber
©210th

*) Bron: Lindanieuws.nl

 

Share this
Older Post Newer Post