Blog

NIEMENDALLETJE.

NIEMENDALLETJE.

Vis.

Als columnist zit je geregeld te peinzen waar je volgende stukkie leesvoer nou weer over moet gaan. Mooie term, leesvoer. Je denkt iets gewichtigs te schrijven, pijnigt je grijze massa, schrapt, herschrijft, corrigeert en redigeert. En wat doet de visboer ermee om de hoek? Dit verpakt zijn geurende vis erin. Atlthans zo ging dat vroeger. Drukinkt vermengde zich met het nat van de vis, maar ach wie maalde daar vroeger nou om? Lood in de inkt? Nooit van gehoord. Zoals Bob Dylan zong: “the times they are a-changing”. Nu zwemt de oceaan der letteren vol vis, waar ik voor dit stuk proza er eentje uit dien te hengelen. Wat zal ik doen? Een klein sardientje of toch een loodzware bultrug? Ik besluit, het wordt een niemendalletje. Een glasaal, nauwelijks opgemerkt, want volstrekt doorzichtig.

Rubber.

Ik was dertien en ging in Groningen naar school. Naast mij zat een domineeszoon. Zoals dat vaak gaat, zette hij zich af tegen de strenge opvoeding die hij voorgeschoteld kreeg. Zo was ik een paar jaar eerder, op de lagere school, bevriend geraakt met het zoontje van een professor. Hij legde plakboeken aan van popartiesten uit die tijd. Vader vond dat blijkbaar nog net door de beugel kunnen, niet wetend dat achterin die boeken zeer schaars geklede dames waren geplakt. Terug naar die predikers spruit: hij liet me een condoom ziet. Een rubbertje zogezegd. Nouja, rubbertje… het was een bruin ding dat je af kon rollen (hij deed het onder de les, als de leerkracht niet oplette gewoon voor) op je vinger. Ik kon mij niet voorstellen dat je bij zoveel omhulsel nog fysiek plezier bij de daad zou kunnen hebben. Ik heb deze vorm van anticonceptie op dat moment afgezworen. Onverstandig, het zal, maar dat beeld….brrrr. Condooms van nu zijn zo flinterdun, dat je kunt spreken van een niemendalletje.

Ongesteld.

“Hé, je brommer is ongesteld.” Op die manier leerde ik wat dat de menstruatie was. Een paar jongens stonden om een brommer heen die olie lekte. Ik legde later het verband (what’s in a name) toen ik in een damesblad een gordeltje zag. Er moest iets aan de hand zijn bij vrouwen. Het gekke is dat ik niet meer achterhalen kan waar ik de correcte informatie over dat verschijnsel vandaan heb gehaald, maar op een gegeven moment wist ik het. Tijdens mijn volwassen leven hoorde ik hoe kort het nog maar geleden is dat vrouwen badstoffen lappen gebruikten bij wijze van maandverband. En dat die na de maandstond uitgekookt en gewassen, en aan de waslijn gehangen werden. Getver-de-getver! Later werd het beter toen verband, en nog later tampons, gekocht konden worden. Maar wel verpakt in een bruine zak, want stel je voor dat iemand het ziet. Niet alleen de kruisjes, verbandjes en tampons van nu zijn niemendalletjes geworden, er kan nu ook gewoon over gepraat worden. Wat een vooruitgang.

Boekjes.

Seksboekjes, ze zijn er nog wel, maar de markt daarvoor is volkomen ingestort met de komst van het internet en de gratis porno die daarop te zien is. Het eerste boekje dat mij onder ogen kwam toonde dames die zich keurig staand en zittend op hadden gesteld voor de fotograaf. Het was wat voor een pré-puber. Je zag blote borsten. Nee verder niks. Zo kan ik mij een foto herinneren van een stoel waarop een blote mevrouw zat. Benen zodanig dat je niet tot Jeruzalem en verder kijken kon. Daarachter stond er nog zo’n exemplaar, maar dan wel zo dat de schaamstreek zich aan het oog onttrok. Dat was het dan, wat een opwinding. Wie nu Googlet op een seks-gerelateerde afbeelding ziet onverhuld alles voorbij komen. The color pink is everywhere, zogezegd. In vergelijking was dat boekje een niemendalletje, gelet op wat er allemaal niet werd getoond. Maar het geheimzinnige, het raden naar wat er allemaal nog meer is, dat is verdwenen.

Lingerie.

Doutzen Kroes heupwiegt over de catwalk. Ze heeft bijna niks aan en wat ze draagt mag tegen de hoofdprijs verkocht aan vermogende clientèle. Ooit hing de waslijn vol met lange witte onderbroeken, wolletjes en Bh’s van tanker-formaat. Tegenwoordig kan men de lingerie nog maar met moeite ondergoed noemen, want het mag worden gezien. Het is tekenend dat er verschillende markten voor zijn ontstaan, van lingerie-dump en Hema tot speciaalzaken als Pleasurements, waar de portemonnee verder open moet om de prachtige “ondermode” te kunnen bemachtigen. Mijn mannenogen kijken er graag naar, maar ik moet erkennen dat niet iedere vrouw het graag draagt. Dan zit een gewone onderbroek gewoon beter wordt gezegd. Tja, een niemendalletje zit niet bij iedereen als gegoten. Hè, wat zonde nou…

Closer Together.

U hebt gelijk, deze blog gaat nauwelijks ergens over. Een niemendalletje eigenlijk. Maar wel luchtig, een lichte maaltijd zogezegd. Ook wel eens lekker, haute cuisine gaat op den duur ook vervelen. Misschien is dat ook wel de moraal van het verhaal: het is allemaal niet zo zwaar. Zin in vrijen? Doe dan! Niet? Ook goed! Zoiets dus. Twee keer per week? Uh wie schrijft dat voor en wie bemoeit zich daarmee? Moet elke vrijage van hoge kwaliteit zijn? Hoezo moet? Er moet niks! Hè heerlijk, alles reduceren, relativeren, terugbrengen tot “zoek dat even lekker zelf uit!” Mwoah, misschien is een niemendalletje helemaal niet zo onbetekenend? Als samen leven op gevoel vanzelf goed gaat, onbesproken en weinig opvallend… Toch is dat echt Closer Together in optima forma en bepaald geen… uhh… niemendalletje.

Jan Weeber
©210th



Share this
Older Post Newer Post