Blog

ON(DER)WIJS GEDOE OVER BARBIE.

ON(DER)WIJS GEDOE OVER BARBIE.

Pop.

Barbie is het meest bekende poppenmerk ter wereld. De Amerikaanse speelgoedfabrikant Mattel brengt de eerste barbiepop “Ponytail” uit in 1959. Erg origineel is het niet daar de pop gemodelleerd is naar een Zwiterse pop Lili. Maar Ruth en Elliot Handler van Mattel zien er handel in en kopen het recht om een soortgelijke pop in Amerika uit te mogen brengen. Ze noemen die Barbie, omdat hun eigen dochter wel eens zo wordt genoemd. De verkoop loopt dusdanig goed dat het een wereldwijde bestseller genoemd mag worden. Ook Ken, de mannelijke variant, die twee jaar later wordt uitgebracht, doet het goed. Spin offs komen in de vorm van Barbiefilms, liedjes en uiteraard een enorme serie typen poppen en kledinglijnen.

Kritiek.

Dat de poppen veel aftrek vinden bij meisjes (en later homoseksuele mannen) is logisch, maar kritiek is er ook. Want Barbie is wel erg dun. Ze heeft grote borsten en een zandloperfiguur, dat voldoet aan alle richtlijnen van de mode-industrie. Veel meisjes kunnen zich daar moeilijk mee identificeren, daar ze zelf niet zo optimaal zijn geschapen. Hetzelfde zou je ook over Ken kunnen zeggen. Een blonde surfer boy, met een torso waar menige jongeman jaloers op zou kunnen worden. Bovendien zijn Barbie en Ken ongeslachtelijk. Geheel volgens de Amerikaanse preutsheid ontbreekt iedere vorm van de vrouwelijke of mannelijke erogene zone. Kortom, het tere kinderzieltje uit die dagen kan niet worden “beschadigd” door een blik op penis of vulva en dat in de tijd van de seksuele revolutie.

Juf.

Kortgeleden is Barbie ineens weer in het nieuws. Niet vanwege Samantha De Jong, die zichzelf Barbie noemt en reality-ster is uit de televisiereeks Oh Oh Gerso, maar omdat een onderwijzeres uit Rotterdam een kunstwerk van Barbies heeft vervaardigd. Dat doet ze buiten de schooluren om, immers ieder heeft zo zijn of haar hobby’s. Die hoeven niets met het dagelijks werk te maken te hebben en in dit geval is dat ook het geval. Is een object klaar, dan plaatst juf er een foto van op Facebook en zo ook nu. Een afbeelding van Barbies met een ster op hun billen, Barbies met de plastic benen wijd, Barbies die elkaar zoenen. De bedoeling erachter is aan te tonen hoezeer de kijk op vrouwen is geseksualiseerd. Enigszins shockeren, het is aan de kunsten om mensen een spiegel voor te houden.

Mail.

Hoezeer de drijfveer lovend is, nemen een aantal ouders van school er toch aanstoot aan. Ouders uit gegoede kringen wel te verstaan, die op zich bekend zullen zijn met wat de kunstwereld vermag. De juf van Groep 5 gaat hier toch wel erg ver in haar uitingen, wat zullen de kinderen daar van denken? Men besluit de directie van de school met een anonieme mail op de hoogte te brengen van hun bezwaren. En ondertussen gaan hun kinderen, zo’n tien in aantal, niet meer naar school. Maatregelen die vragen op roepen. Waarom anoniem? Hoezo expliciet op zoek naar Facebook om te zien of daar iets onoorbaars op te vinden is? Hoe anoniem is het als kinderen worden thuisgelaten? En vooral: waarom niet gewoon in gesprek met de juf?

Directeur.

De desbetreffende juf heeft groot geluk. Ze treft het een directeur te hebben die pal achter haar blijft staan, simpelweg omdat ze al jarenlang haar werk op een uitstekende manier doet. Haar privé activiteiten houdt ze bovendien strikt gescheiden van haar werk als leerkracht. De angst van ouders, dat dit wel eens zou kunnen veranderen, is in elk geval niet gestoeld op eerdere voorvallen en gebeurtenissen. Het lijdt ertoe dat schooldirecteur Per Severin de onderwijsinspectie inschakelt om de ouders erop te wijzen dat hun kroost leerplichtig is en bij overtreding van de leerplichtwet sancties zullen volgen. Hij besluit met: “Wat mijn leerkrachten in hun privéleven doen, is niet mijn zaak en zeker niet die van de kinderen – tenzij de privé-activiteiten botsen met onze schoolprincipes. Wat dat betreft zijn deze kunstwerken oké. Ook Facebook heeft ze nooit bestempeld als aanstootgevend, terwijl ze daar best streng op toezien.''

Vogelvrij.

Het bewijst maar weer hoe snel iets in deze samenleving seksualiseert en zeker in het onderwijs. Een kleuter op schoot? Niet doen! Nablijven op school? Zeker niet! Als leerkracht iets doen op erotisch vlak, hou het vooral voor jezelf. Werk en privé is in dit vak niet strikt gescheiden, want stel je toch voor dat er iets van naar buiten komt dat de oren of ogen van ouders bereikt. Het blijkt een terrein te zijn waar argumenten geen gewicht hebben. Wat dat betreft heeft de publieke sector te maken met wat de Bekende Nederlander ervaart: alles ligt onder een vergrootglas. Het was dan ook verstandig geweest van de juf om haar Facebookpagina voor ouders af te schermen. Zelf in het onderwijs gewerkt hebbend, het bestuur van de scholenvereniging raadde dat het personeel ernstig aan. Anderzijds is de juf te begrijpen, het leidt immers tot zelfcensuur.

Closer Together.

Samen leven het blijft moeilijk. Elkaar begrijpen een zware opgave. Toch is met elkaar in gesprek gaan de enige manier om tot elkaar te komen. Closer Together…daar horen geen anonieme brieven bij. Maar ook geen ongefundeerde angsten. Wat de boer niet kent, dat vreet ‘ie niet. Daarbij: onderken dat seksualiteit een gevoelig onderwerp is, waar geweld dat blijkbaar veel minder is. Kijk naar Netflix en tel het aantal misdaadseries. Het is onbegrijpelijk dat plastic poppen zoveel ophef veroorzaken. Al liggen ze het in alle mogelijke standen met elkaar te doen… nou en? Poppen die elkaar tot bloedens toe doodsteken, dat zou de kinderharten pas echt zeer moeten doen. Maar nee, we verkleden “de kids” straks weer als bloederige monsters bij Halloween. Onbegrijpelijk!

Jan Weeber.
©210th

Bronnen: Wikipedia, AD, RTL Nieuws.

Share this
Older Post Newer Post