Blog

Twee vrouwen.

Twee vrouwen.

De eenheid voorbij.

 

Mensen, wat verschillen zij van elkaar. Qua afkomst en geloof, leefwijzen, wensen en verlangens en wat dies meer zij. Maar ook voor wat geaardheid betreft. Deze blog vertelt het verhaal van twee lesbische vrouwen, die zaterdagnacht van 2 op 3 april jl., in Groningen werden aangevallen en mishandeld. Een verhaal vol onbegrip, woede en verdriet. En wat het ergste is: passend in deze tijd. Men zegt dat de multiculturele samenleving is mislukt. Daarbij: de toestroom van vluchtelingen maakt nog meer dat Nederland niet meer het land is van begin vorige eeuw, toen de lage landen nog bevolkt werden door enkel roomblanke mensen, met één geloof, dat regels oplegde waar ieder zich aan hield. Die eenheid zijn we voorbij. We hebben moeten leren omgaan met onderlinge verschillen. Blijkt dat toch even moeilijk te zijn!


Uitgaan.

 

Twee vrouwen. Een Nederlandse en een Amerikaanse. Ze vieren een verjaardagsfeest en hun liefde, in een café in de binnenstad van Groningen. Gearmd lopen of kussen op straat, dat doen ze maar niet, iets wat op zich al veelzeggend is. Ze zijn toch al een keertje voor “vieze homo’s” uitgescholden. Na het feest lopen ze naar hun fietsen. Daar duiken drie blanke mannen op. “Plat op plat vult geen gat”, roepen ze. Ze blijven bij de vrouwen staan en zeggen: “het zijn net kerels”. Eén van de vrouwen pakt de jas van één van de mannen vast en vraagt of ze op willen houden. De reactie “Als je eruitziet als een kerel, dan moet je ook vechten als een kerel”, wordt gevolgd door vuistslagen, die de vrouwen zodanig verwonden, dat een ziekenhuisbezoek noodzakelijk is. Ook wordt bij één van de vrouwen de keel dicht geknepen, zodat een stemband wordt beschadigd.

 

Helden.

 

Drie mannen tegen twee vrouwen, waarvan er eentje niet langer is dan 1.58 meter. Bij voorbaat een ongelijke strijd. Daarbij gezegd: een echte man slaat geen vrouwen. Wie dat wel doet, in welke omstandigheid dan ook, is geen echte man. Punt uit. Dat mannen elkaar slaan is al erg genoeg. Zo kwam een familielid, die ooit in de buurt van een homo-ontmoetingsplek woonde, in aanraking met zogenaamde potenrammers. Zelf hetero werd hij, toen hij ‘s avonds naar huis liep, voorbij gereden door twee jongens op een fiets. Met een lange stok haalde eentje uit, midden in zijn gezicht en vervolgens reden de helden hard door. Het had hem het zicht aan één oog kunnen kosten, zo angstig dichtbij zaten de verwondingen.

 

Stad.

 

Janet Wieldraaier is een vriendin van de twee vrouwen uit Groningen. Ze schrijft over een man uit Rotterdam, die ze in het feestcafé ontmoet en die enthousiast is over de mensen uit Groningen. Het bewijst dat het incident, wat een eufemistisch woord voor een dergelijke misdaad is, in elke stad en in elk dorp plaats kan vinden. Iets dat de angst enkel doet toenemen, op dezelfde wijze als de hedendaagse terreurdreiging van IS dat doet. Weerloze mensen, die het leven en de liefde vieren, zijn het slachtoffer van haat, onwetendheid, machtswellust en intolerantie. Wat een trieste constatering.

 

Homohaat.

 

Zoals u wellicht weet heb ik jaren lang in het basisonderwijs gewerkt. Let wel: in de onderbouw. Het heeft mij vaak verbaasd wat jonge kinderen op het schoolplein naar elkaar riepen. Soms uit kopieergedrag en dus onwetendheid, maar dikwijls ook met volledige kennis over de inhoud van hun verwensingen. “Homo” of “flikker”, de jongetjes die op voetbal zaten wisten niet beter dat dit een “normaal” scheldwoord was. Ze wisten dikwijls drommels goed wat die woorden betekenden. Zo niet dan kregen ze uitleg van mij. Hoe kwetsend dat ook is om zoiets te zeggen. Maar waarom wisten ze dat niet van huis uit? Ouders hebben met hun boodschap van tolerantie een enorme verantwoordelijkheid in deze nieuwe, diverse samenleving. De meeste ouders pakken die goed op, waarvoor hulde. Helaas is er een dove groep, die niet verder komt dan: “zoals doet mijn kind niet”.

 

Closer Together.


Als mensen bereid zijn van elkaar te leren, dan raken ze bij elkaar betrokken. Bij 210th noemen we dat Closer Together. We hebben het dan over erotiek die verder strekt dan de daad, maar juist ook in de geest geïnteresseerd in elkaar te zijn. Wat dat betreft verwoordt Janet Wieldraaier het fantastisch: “Laten we samen strijden voor een stad, een land, een wereld waarin iedereen anders is, maar wel gelijk aan elkaar. Laten we ervoor zorgen dat mensen niet langer gediscrimineerd worden op basis van hun geaardheid, afkomst, huidskleur, geloof of wat dan ook. Help ons, door diversiteit te prijzen, door organisaties die educatie verschaffen te ondersteunen, door normen en vooroordelen weg te nemen en door bewustwording, acceptatie en compassie te creëren. Durf je vrienden, je kinderen, je ouders of collega's aan te spreken wanneer je hoort dat ze verharden ten opzichte van minderheden, of wanneer ze onvoldoende geïnformeerd zijn om tot een goed onderbouwde mening te komen. We moeten informeren, educatie bieden en als samenleving in beweging blijven als het gaat om acceptatie. Help ons mee. Jullie hulp is hard nodig”.


Jan Weeber
©210th

Share this
Older Post Newer Post