Blog

Zo zijn we niet getrouwd

Zo zijn we niet getrouwd

Tranentrekker.


Televisieprogramma's over mensen, hun drijfveren, levensloop en relaties, ze kunnen altijd op mijn warme belangstelling rekenen. "Closer Together", wat je zegt inderdaad. Want er wordt wat leed opgelost op de kijkbuis, tegenwoordig het platte scherm. Van pesten, tot mensen die elkaar uit het oog zijn verloren, van naakte datingshows tot angststoornissen. Waar men er niet voor naar de dokter durft, daar toont men ongegeneerd intieme problemen en onvervulde wensen aan het miljoenenpubliek. Het liefst met bijbehorende tranen met tuiten, wordt dit alles uiterst "integer" vastgelegd door de camera. Seks sells zegt men, "tears sellen" nog veel meer, als je het mij vraagt.


Gefröbel.


Welnu, onlangs verscheen er een nieuwe loot aan de stam van de huiltelevisie met de welluidende titel "Zo zijn we niet getrouwd". Het format: een gelukkig getrouwd stel gaat naar een ongelukkig getrouwd stel. Zij keuvelen wat elkaar en er worden wat camera's in de woning van het treurniswekkende koppel opgehangen. Vervolgens bespreken ze met elkaar wat er op de beelden is te zien en na wat therapeutisch huis-tuin en keuken gefröbel scheiden de wegen, want na drie luttele weekjes zijn alle problemen opgelost. Hoezee, medaille, ererondje, volkslied. Het leven is simpel, driewerf hulde!

 

Praten.


Moe van alle wereldellende ga ik er eens goed voor zitten. Wat ik weet is dat het op-en-toppie happy couple wordt gevormd door TMF Tooske en haar man Bastiaan Ragas. Twee experts in de liefde, zo zeggen zij zelf, immers al tien (ja mensen tien!) jaar bij elkaar en dus weten zij van wanten. Hoe dat komt vertelt Bassie meteen: als er iets niet goed gaat gaan hij en zijn eega praten! Je weet wel: mond open en geluiden uitstoten. Althans: hoe zij praten en op welke wijze dat oplossingen brengt, dat vermeldt de historie niet. Jammer eigenlijk, want het stel dat in de misère zit zou daar misschien iets van kunnen opsteken.


Problemen.

 

Vol goede moed kijk ik verder en zie dat de redders in nood aanbellen bij een stel, Kim en Wijnand, met een geblurd kind en een tweede op komst. Meneer heeft moeite met woedebeheersing en knuffelen en zij is al drie keer vreemd gegaan tijdens hun korte huwelijk. Zo is die effe lekker. Bij één van haar scharrels heeft ze haar trouwring laten liggen, vermoedt de man des huizes en bovendien weet het stel niet of het ongeboren kind wel van vader is, of van een overtrekkend regenbuitje. Het is wat allemaal, zit ik toch weer naar ellende-TV te koekoeloeren. Maar goed, binnen een half uurtje weet ik vast of alle toestanden de wereld uit zijn, want volgende week is een ander stel aan de beurt om geholpen te worden door ons aller EO!


Echo.


Het probleem met de herkomst van het zaad wordt even eenvoudig als vakkundig opgelost. Bas en Toos nemen het onfortuinlijke stel mee naar een plaatselijk ziekenhuis waar een echo aantoont welke leeftijd de ongeboren vrucht heeft. Wat een zucht van verlichting: het is niet van een toevallige passant, maar toch echt van vader-lief zelf! Ik bedenk mij hoe tijdsberekeningen er nogal eens naast zitten, de ene baby groeit nu eenmaal sneller dan de andere. Ik ben geen deskundige op dat gebied, maar als het kind straks niet op mij zou lijken, dan zou ik toch graag aan aanvullend DNA-onderzoek laten doen. Deze vraag komt niet langs, wat rest is de euforie dat de vraag afdoende is beantwoordt. Weg is alle onzekerheid!


Vingertje.


Uit een videosessie blijkt dat de huwelijkspartners nogal eens ruzie hebben. Dat kan, dat komt voor bij de meest hechte relaties. Als blijkt dat het kind des huizes daar wel eens bij is wordt Tooske Ragas overtuigend boos. Ze zwiepzwaait met haar vinger naar het beeldscherm en fulmineert: "dat wil ik nooit meer zien!" "Ja, mama", denk ik dan. Waar geen opmerking over gemaakt wordt is dat het stel buiten de ruzies om niet respectvol met elkaar om gaat. Het is constant mopperen, op elkaar vitten, geïrriteerd gedrag, afstandelijkheid, kortom in al zijn facetten is de liefde niet zichtbaar. Het lijkt toch dat dit de reden van het promiscue gedrag van de dame en het geknakte vertrouwen in haar van de heer in kwestie is.

 


Lichaamstherapeut.


En dus wordt er een lichaamstherapeut ingeschakeld om het stel letterlijk dichter bij elkaar te brengen. "Yes, toch nog Closer Together", denk ik, maar wel inmiddels met een ondertoon van mismoedigheid. Hoe kun je in hemelsnaam iemand, die een crimineel verleden heeft, niet aangeraakt durft te worden en gebukt gaat onder zijn trieste jeugd in een enkele sessie zo ver krijgen dat hij liefde leert geven. Zelf nooit gehad, dan heb je ook niks te geven. Maar wonder oh wonder, het lukt! Geen jarenlange therapie bij GGZ. Welnee Bas en Toos doen het! Stel omarmt elkaar en eureka problems solved! Niet naar een relatietherapeut die er nog iets van probeert te maken, halleluja het is volbracht! Geen seksuoloog die dieper de materie in duikt om iets blijvends te realiseren, het is al voor mekaar met de geit!


Brief.


Het wonder wordt vervolgens vastgelegd in twee brieven die de geliefden elkaar schrijven en uiteraard, gadegeslagen door de reddende engelen, aan elkaar voorlezen. Het is zo heerlijk dat dit programma er is: een relatie gered, een huwelijk vlot getrokken. Dat loopt nu weer als een trein, prachtig. Ik pak mijn zakdoek erbij en wacht op mijn vreugdetranen. Maar als die niet komen spat de zeepbel uiteen. Ik vloek een aantal keer, zodanig dat de EO dit niet leuk zal vinden en bedenk me dat ik voor de gek ben gehouden. Gij zult geen valse getuigenis spreken, ontspruit zich uit mijn onderwijsverleden. Ik kan er voor kiezen om aflevering twee aan mij voorbij te laten gaan, maar weet ook dat camp en bordkarton-TV zodanig aan mij trekt dat ik vast de volgende keer meer wil weten over dit programma. De diepgang van een bierviltje lokt. Derhalve beveel ik dit programma van harte aan: ga het kijken mensen! Daar leren jullie nog eens wat van! Zo en dan nu een biertje uit de koelkast...proost!


Jan Weeber
©210TH

 

Share this
Older Post Newer Post